Ideeënprijsvraag Zorg 2025 | Markermeer

De componenten nodig voor een stad met 160.000 inwoners worden maximaal verspreid, waarmee het enorme gebied met zorgdekking getoond wordt. Binnen het mobiliteitsaspect van dit organisatorische systeem wordt het unieke aspect van de immense watervlakte ten volle benut.

De integratie van alle gezondheidszorg in de wijk verkleint de negatieve sociale bijwerkingen van ziek zijn. De aanwezigheid van zorgbehoevende mensen zal de zorgfobie oplossen door acceptatie van het feit dat voor een zorgeloos leven, zorg nodig is.

Het overzicht toont een aantrekkelijke stad met een schijnbaar oneindige differentiatie in gebieden en vrijheid van vestigingsplaatsen. Dit demonstreert effectief dat het voorgestelde gezondheidszorgsysteem de individuele vrijheid niet beperkt.

In het centrum van ieder deelgebied van 4000 personen ligt een ‘careport’, een agglomeratie van eerstelijnszorgfaciliteiten, ieder met een eigen identiteit. De careport bevat tevens een gemeenschappelijke ruimte, de ruggengraat van het systeem.

Aan de basis van de nieuwe stad liggen drie verschillende zorgniveaus. Deze zorgniveaus zijn gebaseerd op kritische massa in relatie tot economische haalbaarheid, en de maximaal geaccepteerde reistijd van en naar cliënten.

De zorgparadox: de meest gunstige levensconditie is uitgesloten voor zorgbehoevenden. Ons streven is zelfbeschikking voor iedereen. Door het zorgsysteem op te splitsen komt 80% van alle zorg (cure) en 100% van alle verzorging (care) binnen handbereik.

Het sociale denkkader van een gemeenschap is gelieerd aan economische tendensen. Dit zou een groter sociaal bewustzijn impliceren in de samenleving van 2025. De tendens is echter ook: hoe zieker, des te groter de van het alledaagse leven gescheiden zorginstelling. De basis van de zorgparadox.

De veranderingen in de Nederlandse gezondheidzorg vallen samen met veranderende sociale denkbeelden met betrekking tot gezondheidszorg en stedenbouw, en laten een geleidelijke individualisering van zorg zien.

1 /8